Zmiany klimatyczne przestały być abstrakcyjnym zagrożeniem, a stały się konkretnym obciążeniem dla rumuńskiej gospodarki, a ich wpływ na transport towarów jest coraz poważniejszy. Korytarze logistyczne kraju, kluczowe dla jego połączenia z Europą, są okresowo dławione przez ekstremalne zjawiska pogodowe. Powodzie niszczące odcinki dróg i linii kolejowych, długotrwałe susze obniżające poziom Dunaju do poziomów krytycznych oraz zamiecie śnieżne blokujące przejścia górskie nie są już anomaliami, lecz nową normą, która wystawia na próbę odporność infrastruktury i planowanie logistyczne.
Dunaj, kluczowa śródlądowa droga wodna do transportu zbóż, minerałów i paliw na Morze Czarne i dalej, stał się termometrem problemu. Kolejne fale upałów i brak opadów spowodowały historyczne spadki jego przepływu. Gdy poziom wody spada, statki towarowe nie mogą pływać z pełną ładownością, co wymaga drastycznego zmniejszenia przewożonego tonażu. Oznacza to więcej rejsów w celu przetransportowania tej samej ilości towarów, co pociąga za sobą wzrost kosztów, opóźnienia w dostawach i utratę konkurencyjności przez rumuńskich eksporterów.
Sytuacja na lądzie nie jest lepsza. Sieć drogowa, już i tak zaniedbana pod względem utrzymania, jest narażona na ulewy powodujące powodzie i osuwiska, które izolują miejscowości i przerywają szlaki handlowe. Z kolei wysokie temperatury rejestrowane latem zmiękczają asfalt, zwiększając ryzyko wypadków i przyspieszając niszczenie nawierzchni. Zimą gwałtowna odwilż po intensywnych opadach śniegu w Karpatach nasyca grunt i przyspiesza powstawanie dziur oraz pęknięć, zwiększając koszty utrzymania floty ciężarówek i wydłużając czas transportu.
Kolej, fundamentalny filar transportu ładunków masowych, również nie jest odporna. Tory odkształcają się pod wpływem ekstremalnego upału, zmuszając do zmniejszenia prędkości pociągów w celu uniknięcia wykolejeń. Jednocześnie większa częstotliwość gwałtownych burz uszkadza systemy sygnalizacji i elektryfikacji. Połączenie tych czynników generuje łańcuch nieefektywności, który przekłada się na utratę niezawodności. Dla firm opóźnienie w dostawie surowców lub gotowych produktów o godziny lub dni może oznaczać straty sięgające milionów i niedotrzymanie międzynarodowych umów.
Ta wrażliwość uwidacznia brutalny paradoks: Rumunia, spichlerz Europy, ma ograniczaną zdolność eksportu własnych zasobów. Niestabilność korytarzy transportowych zniechęca do inwestycji i grozi izolacją gospodarczą całych regionów. Adaptacja to nie tylko kwestia środowiskowa, ale także bezpieczeństwa narodowego i ekonomicznego. Modernizacja portów, wzmocnienie nasypów kolejowych i budowa bardziej odpornych dróg to pilne inwestycje, aby nie pozostać odłączonym od globalnych łańcuchów dostaw.
Podsumowując, zmiany klimatyczne działają jako mnożnik strukturalnych słabości rumuńskiego transportu. Sektor transportu towarowego, kręgosłup gospodarki, porusza się w coraz bardziej nieprzewidywalnym i wrogim środowisku. Bez ambitnej strategii narodowej, która priorytetowo traktuje adaptację infrastruktury, Rumunia ryzykuje częste blokowanie swoich arterii handlowych, zastawiając swoją przyszłość gospodarczą na przegrzewającej się planecie. Sprawność logistyczna jest teraz także kwestią przetrwania.