14 sekund naznaczyło tragedię w Adamuz, śledztwo koncentruje się na stanie torów.
Analiza czarnych skrzynek z rozbitych pociągów w Adamuz dostarczyła biegłym i władzom bezlitosnej i precyzyjnej chronologii tragedii. Dane, wydobyte i przeanalizowane w drobiazgowym procesie z udziałem wszystkich zaangażowanych stron, ujawniają fatalną sekwencję trwającą zaledwie 14 sekund między pierwszym objawem wykolejenia pociągu Iryo a niszczycielskim zderzeniem z Alvią. Państwowa Komisja Badania Wypadków Kolejowych (CIAF) położyła na stole numeryczną prawdę, która poza hipotezami wyznacza teraz ramy czasowe śledztwa poszukującego odpowiedzi w stanie infrastruktury.
Wstępny raport przedstawia scenariusz, w którym czynnik ludzki, przynajmniej w chwilach poprzedzających zderzenie, schodzi na dalszy plan wobec siły faktów. Podczas gdy maszynista Iryo, którego pociąg już się wykolejał, zdołał nacisnąć hamulec awaryjny, gdy jego skład jechał z prędkością 141 km/h, zapis Alvii ukazuje przytłaczającą rzeczywistość: jego maszynista nie miał żadnego marginesu na reakcję. Jadąc z prędkością 204 km/h, automatyczny system LZB nakazał hamowanie awaryjne, gdy sygnał zamknął się z powodu uderzenia drugiego pociągu, ale zaledwie sześć sekund później czarna skrzynka przestała rejestrować. Śledztwo podkreśla w ten sposób bierność zapisu, a nie maszynisty, skazanego na nieuniknione zderzenie.
Śledztwo, dalekie od zakończenia, zagłębia się teraz w sedno problemu: tor. Biegli, którzy już ściśle współpracowali z Centralną Jednostką Operacyjną (UCO) i technikami operatorów, potwierdzają, że detonatorem łańcucha awarii było pęknięcie szyny. W nadchodzących dniach uwaga skupi się na analizie metalurgicznej spoiny i elementów pękniętej szyny – to kluczowe badanie, które określi, czy był to defekt fabryczny, błąd w utrzymaniu, czy zużycie niewykryte przez Adif. Sędzia prowadząca sprawę, oczekująca na wyznaczenie ostatecznego biegłego, nada tempo badaniom poszukującym odpowiedzialności technicznej.
Podczas gdy obrazy z kamer Iryo są analizowane klatka po klatce, aby zrozumieć dynamikę wykolejenia, CIAF już wskazuje na możliwe ulepszenia bezpieczeństwa. Rekomendacja instalacji systemów GPS w hiszpańskich pociągach dużych prędkości, technologii nieobecnej nawet na poziomie europejskim, wyłania się jako jedna z pierwszych konsekwencji tej tragedii. Ostatecznie śledztwo postępuje z chłodem danych, ale z myślą o zapobieżeniu, by 14 sekund kiedykolwiek wystarczyło do wywołania kolejowej katastrofy.